برای شنیدن شعر با صدای شاعر اینجا کلیک کنید

Yes,

        I'll walk back

        thro' the pages

        till the letters all run

        through my veins, all sieves

        of my feelings and my gaze...

        of my science and

                                             my silence.

What goes thro'

                               then

Stops black and white

in the distance   and

what stays behind

                                    will be part of i

                                         who will write

                                                                 and (for it's I) will know

what i'll write

how the pages

I

  Lived:

thro' impatience and pretensions

thro'

         to the brilliant kleidoscope...

                                                                 Its delicate designs

                                                                 so beyond wholeful grasp

                                                                 of any Every Thus  and So

i'll write how in the foreground

of the black-and-white world

and the images of Me

                                           in the traces left behind

The Masterpiece stood   tall

glaring, and uncracking gaze

thro' my purblind    eyes.

So (in-sweat    i'll

lay the joints and bones

of this sight

bare from flesh and blood) that

what i'll write

is thrown    with the whole of

I - all sight and mind

           heart and soul -.

                    with yes-to-the-no to I

                    with no-to-the-yes to I

So (words tho' give

truth to I, to put to test

the truth of I) that          i

though see    and feel

and think    and say

                                         i

though am     who I am,

                                         Do i Am?

'cause of things of black-and-white

                             are black

                                                 and

                                                          white.

دوآليته

بله!

راه می کنم روی این صفحات

تا دیدَمان و حسّی که محصول ِسکوتِ من است

حروفی را

   که در رگ هایم جاری ست   الک کند

خرده ریز ِحرفهایی که الک می شود

در سیاه و سفیدی دور ایستاده می مانند

 که باقی بمانند

            در قسمتی که من خواهد شد

منی که خواهد نوشت

           چون نمی داند

                درباره ی چگونه  زندگی در صفحه کرد

چه خواهد نوشت

در طول ِ بی عرض ِاین بی قراری

       و ریا         که بی ندارد

    از دریچه ی جام ِجهان نمایی

      که نمایش      در کودکی برّاق است

 و از دسترس ِ هر و اینچنین و بنابراین دور است

می نویسم 

        چگونه دنیای سیاه و سفیدی که پیش ِروی من است

در ردّی که شکل های من باقی گذاشته اند

چون شاهکاری بلندی کرد

و زُل زد

         به کوری ِنیمه کاره ام

        با چشمهایی که ترَک برنمی داشت

تا

    در عرَق ریزان ِ قصّابی که قلم می کند استخوانی را که از پوست و گوشت پا کن شد

                                                 اینکه یک نوشتن با تمام ِ دیدَمان ودل و روحم توی تمام بریزد

با یک بله به نه ای که به من گفت

و با یک نه به همان آری که گفت به من تا

                           کلماتی که حقیقت می دهند حقیقتم را تست کنند

                                         اینکه با وجود ِاینکه می بی نم

         حس می کنم می فکرم

می گویم من

گرچه هستم آنکه هستم

اما هستم می شوم

چون چیزهای سیاه و سفید

                           سفید و سیاهند!

بازگشت