شعری از کيانوش فريد

 

به گراناز موسوی

 

 

از ارتفاع ِ برهنه

در انزوای ِ پوست

زخم هايم در آينه رخنه می کنند

به وقت هميشه و هيچ

 

 

شکاف ِ ديوار يا سمت ِ تو

تن های عاصی با نفس های مدام همخواب می شوند تا شکلی از نيمه که سيگار به سيگار به استخوان می رسد و شکلی از دود

 

 

روی ِ صدای ِ کلاغ

خيال ِ سوخته منم

در رفتارِ دودهای تار

با بوی بستری از تو

شبيه تکه های تنم – کبود.