1
نگو نپرس از درخت به خيابان نمي روم پيچيده مي شوم از
اين دست هاي آسان
و
در عبارت اين اتاق نمي گنجم نگو نپرس از درخت لميده بركون و
مكان
اشاره مي كنم به والدينم
تفنگي بر نشانه ي بي بديل بر نگاهم از كنار آباژور به سمت روزهاي نسبتا ياس
نگو نپرس از درخت بر چشم هاي تو رفته اين گونه ي من و انگار بايد
چيز عجيبي بگويم
نگفتم نگو نپرس از درخت صبح علي الطلوع شبيه خودم از اين دست ها
پياده شدند
نگو نپرس از درخت من عروسك هاي باردار را مراعات كرده بودم و
بدرقه
با
همان شكل هجي شده شان تا آخرين خانه ي جدول
نگو نپرس از عجيبٍ دست هاي سپردمش
فقط دقيقا نمي دانم كه بر من چه گذشت كه سر از فعل شما درآورد
و
خطي كشيد روي تصميم كبري با گره ي كور كفش هاي اسپورت در شب پنج اسفند
نگو نپرس از درخت نرو قونيه از مسير بي دعا
منم ودر ارتباط با رونوشت توضيح شناسنامه ام اتفاقا زنم
و
چنان ايستاده ام كه تنديس مريم نيز مرا حدس نمي زند
نگو نپرس از درخت بگو آموزگاران چه بسته ايد بر اين پيشاني بلند
بگو پسران من ! نهايتا خلقناكم من طين و زيتون
و
در اثناي موهايتان دستي است خوابيده بر خواب خرگوش
نگو نپرس از درخت
هنوزم زنم با دقيقه هاي مترو و متروك
2
تا
سركوچه آمدم اما خدا مرورم نكرد
شماره ي رويا را گرفتم و رفتم به سمت چيزهايي برهنه تر از كلمه
گفتم ‹‹ زني از خانه خارج مي شود تا وارد خانه اي ديگر شود ››
او
فحش نثار رو ح به گمانم پاك مادرم كرد دچار كدورت شدم
و
گفتم اين جمله از يانيس ريتسوس است
ضمنا اداي فرشتگان را درآوردم
مثل خارمادر محمد جواد صبوري كارمند ساده ي پست از گردان حبيب بن مظاهر اعزامي از
سرخس اما صداي من نمي رسيد و حرص ام گرفت از ترجمان مرگ
همان پيراهن چارخانه را پوشيده بودم و آدامس مي جويدم با طعم نعنا
و
نيز با سلام بي جواب همسايه بدليل عدم رعايت پارك در محل تعيين شده
در اين هنگام خورشيد از پشت قله ها سرزد
و
با تاجي از طلا سرشاخه ها را مرا و سطل زباله ها را زراندود كرد
اين زيبايي را تماشا كردم و گفتم ‹‹ تكليف آدمي با طبيعت چيست؟››
.
رويا گفت : الو ! با مني ؟ و دستي كشيد بر اندام مظنون
از كولرهاي گازي آب چكه مي كرد بر پيراهني كه جيبش پر از كاغذهاي جنون بود
تبار انساني ما سراسر كوچه را دويده بود
و
سرخم كرده بود در مقابل خواهش رختخواب
و
من مسئول تمامي اين كلمات بودم
3
بسم لابه لاي موهاي تو اتفاقا از مژه هايت افتاده اتفاقا دلم از اين دستهاي هي
ونوبت از شما چه رسدكه شد به خواب گاهِ پرسيدنت كه شد
و
مرورم نكرده بودي در بدو فنجان پشتِ قرائت هايِ راه به سهمِ خودم
سلامي كمي
پيش چشم هاي شما رفته بود بيست و دو ساله با كفش هاي گم با لا
بالالا اتفاقا از باران
و
عجيب است كه عابرم
اين منِ اما به خيابان مي رود كمي گيج كمي ديگران
و
اضافه مي كند كه نبوده ام من به ضمايري و مي رود به خياباني كه روي ميز
جامانده است
و
خوب شد كه آدمم چون كه مي خواستم چيزي را تغيير بدهم چيزي يا شبيه
شما راه نروم
بروم بر حسبِ شانه به شانه ي شما چيزي يا شبيه شما راه نروم
با لبخند ملايمي شما را فراموش كنم در اندامي كه غالبا تهي مي شود
از زمان
بي
اعتنا به يك روز بلند بيوه و غافل از ترجمه ي بي
بعدا
پارك مي كنم در آينه ي بغل نامم از هجاي كوتاهش گذشت
و
به آسمان رفت پيش خدا و بعد با قطار به اصفهان رفت معشوقه نبوده بوده
شب و كمي رنگ
4
روي ميز يك فنجان قهوه كه به لبهاي عيسي نمي رسيد
و
نگاه نسبتا ژرف كه ضمن زنانگي اش گم شده بود
ابرها رفته بودند همبرگر فرارسيده بود و سايه ي
و
ناگهان خنديديم به ناميرايي كفش هايمان البته با كمي مايونز
همين جا اضافه كنم اشك هايش روي بليط تهران
–
وين از طريق استانبول نريخت
يك
برگ دستمال كاغذي داشت
و
ضمنا در مجاورت با زمين چه پرسشي بود به گونه هايش كه چنين؟
زيبا!
در
نماي اول چرا اشاره ها قد نمي كشند؟
و
پرسش ديگري كه حالا يادم نمانده است
به
هر حال شما خوب مي دانيد كه قصد من ذكر يك خاطره نيست
و
حتي نه اينكه شعري و گمان نمي كنم……..
گذشتم
زيبا گفت : اجازه خانم بايد به دستشويي بروم! و نيز
خانمِ خورشيد به تابلوها كه سرك مي كشد زيباتر است و هست
زيبا گفت
در
دبستان چرا انگشت اجازه بالا مي رود؟
و
چشم دوخته بود به كلمات من دقيقا مثل حالاي شما البته ريمل اش كمي
غليظ تر شده بود
باور كنيد به وقت انزال از ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست
(و
نمي دانم چرا كنستانتين كاوافي فقط دوبار عاشق شده بود!)
خانمِ زيبا رژِ لب هايتان نسبتش را با لبخند ژكوند برشمرد
و
كشاله ي رانتان شرط مادينگي شد
من
مايلم اطاعت كنم از انحناي شما راه دراز موهايتان را بروم
و
غوص كنم در كلمات در غياب سينه هايتان
وقتي از دختري حرف ميزنم در موسم قاعده گي
بگو قطارِ ساعت چند بگو كدام كوپه از ضمير من خالي است
من
كه مماشات مي كند با برهنه ات بگو كه ياس در تربت ديگر است
قدم هاي تو افشاگرند و اين گستره ها با پك هاي غليظ
وقتي صداي گرفته ات به معما مي رسد وفرو مي نشيند در كنار ليدي لازاروس
5
بازي
(گزارش ديدار آمريكا كره جنوبي - ورزشگاه دائگو ژوئن ۲۰۰۲ )
هي مه ير (۱) اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو (۲)
چرا عبارتي شاعرانه برروي بازوان است؟!
تقرير عطوفت مهدوم
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
چرا بروز نمي كند اوقات خيره شدن ؟
انتساب چشم به گراي مخدوش
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
فرزين چرا پياده مي رود؟
گامي بلند به سوي اماي ما
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
چرا مثل نام هاي نيامده ايم ؟
مثل رسم هاي نرسيده
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
چرا گذر مي كنيم از خط مفروض ديازپام ؟
به جمله ي بلند غريزه شك مي كنيم
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
چرا شكلكم آسان تر از ديوانه نيست ؟
اوريب بر نص صريح چشمانتان
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
چراكوروش كبير
در آشور و شوش در اشنونا
در گوتيوم در آگاده
در زمبان در مورنو
و در دِر
همه ي ايزدان را مرمت كرد ؟
ما مطمئنيم كه شاهد حادثه اي نخواهيم بود
چرا كه در سواحل كره كشتي هاي جنگي و جنگنده هاي آمريكايي
تمام شهر را با دستگاههاي ويژه كنترل مي كنند
جت هاي نيروهاي هوايي بر فراز آسمان كشور
وبرروي استاديوم گردش مي كنند
موشك هاي ضد هوايي آماده اند
نهصد گروه نظامي با ده هزار نيروي پليس در اطراف نگهبانند
و بروس آره نا با گاردهاي ويژه امنيتي
درهتل قدم ميزنند (مقام عالي وزارت دفاع كره جنوبي)
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
گياه در تربت ديگر است
رديفي از منقارهاي ريخته در احشا ء من
فواره اي كه متمايل است به كتمان مان
و ناگهان ترانه اي كه به انسداد هوش ..
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
چرا كفش هاي لينكلن به تئاتر مي رود ؟
مثل بيشترين شمارگان قدم هامان به سمت قبر
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
در ضلع شرقي گل هاي سفيد از چه رو لحاظ مي شوند؟
سيدتي سادتي انيساتي و العشاق كره القدم
حان الآن هدف جميل لمنتخب آمريكي (۳)
(شبكه الجزيره)
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
پس چه مي گفت آپولون
كه هرگز به آخلوئوس (آشيل) زخمي نخواهد رسيد؟
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
پس چه مي گفت آپولون كه او به عمري دراز خواهد زيست ؟
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
پس چه مي گفت آپولون (آن خداوندگار )
كه رحمت آنِ او ست؟
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
سيدي بن لادن مهاجم خطير يدخل و يلعب (۴)
(شبكه الجزيره)
كبوترا ن و بادكنك هاي سفيد از بريده هاي شعورمان رها مي شوند
و چيزي به پايان آن شك سترگ نمانده است!
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
معشوقه با گل هاي كاغذي فرا مي رسد
و من شبيه شمعون تازه آغاز مي شوم
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
لطفا به من بگو با بوسيدنش از تسلاي كه دور مي شوم؟
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
كدام گل به نشانه هاي ما تن نداده است؟
آه زيبايان زيبايانِ منتهي به خيال من !
خدا خود در تروا بود
و با هم آشيل را كشتند
هي مه ير اي قاضي القضات در زمين سبز دائگو
just a cup of coffe!
(عبدالحميد همين كافه روبرو)
يراي من كه دروغ و بلد نيستم و زندگي
ودرب خانه ي شمعون را
(۱) داور سويسي فوتبال كه ديدار ايران- آمريكا و نيز ديدار كره آمريكا را قضاوت
كرد
(۲) استاديومي در كره ، محل برگزاري فوتبال آمريكا كره
(۳) خانم ها ، آقايان و دوستداران فوتبال ، هم اكنون گلي زيبا براي آمريكا به ثمر
رسيد.
(۴) آقاي بن لادن ، مهاجم خطرناك ، وارد بازي ميشه
6
مديريت محترم شركت استريوم
من
در آرزوي حيات فرازميني ام و وردهايم در اتاق محبوس اند، لطفا در فضاپيماي بيگل
دو جايي برايم رزرو كنيد چراكه پوتين ها تداعي را ه هاي نپيموده اند ، علي ا
لقاعده در ارتفاع فضاي سبز عمومي ، در ارتباط با هوا ودر رابطه با دنباله ي
شر.
من
در روياي حيات فرازميني ام ، از اولياء خدا اجازه گرفته ام ، از ازدحام ملت در
صندوق پستي ام.
قبلا از حسن توجه شما كمال تشكر و سپاسگزاري را مي نمايد.
با سپاس
علي قنبري
