زیبا
کرباسی
برای شنیدن صدای شاعر این جا
کلیک کنید
برای خوانش ِ ترجمه ی آثار ِ زیبا
کرباسی و حضور او در فستیوال های جهانی شعر به این نشانی مراجعه کنید
http://www.google.com/search?hl=en&ie=UTF-8&oe=UTF-8&q=ziba+karbassi
عشق لیمو یی ست
برای علی عبدالرضایی که با او تمام دل
افتاده ام
حالا که تور
صورتی را از صورتم پس بزنی
عشق همین
لیمویی ست
که لیمو لیمو راه می رود تا نارنج
پلکها و گردنی
بلند
پلکها و گردنی
خم، کمی به پشت،کمی به پهلو
پشت چشم و روی
شانه
شانه ها شکل
نقاشی های کودکی
خانه
ها خانه های چارگوش
سرم خمیده از این
گوشه ی خانه بیرون!
ایستاده ایم
روبروی هم دودیوانه
گردن به گردن
شانه به
شانه
پلکها وگردنی
وبعد کمی خم
کمی خم که بچرخم
به پشت وتب کنم روی شانه وچشم
چشمت که بوسه بوس
نم کند بر لبم
چشمت که بوسه
خیس کند برلبه ام
وچشمت که درحفره
فرورود ودیگربار
نبینیم هیچ ومثل
پیچ بچرخیم وبپیچیم درصدا وسودا
بیا بیا! صورتی
را نرم اگرپس بزنی پیش، عشق همین لیموییست
که لیمولیموکمی
ترش می پرد تا نارنج.
کُلاژ1
دانه ی بارانی
که دُردانه شد می داند
حال این واژه را
که در دهانِ شعر افتاد
عشق
دُردانه دانه ی بارانم
دُردانه دانه!
دُردانه دان!
از سطح نیست،
سطرهای این صفحه، سطر به سطر از پوست و سنگ و سنگ پشت و کرگدن می گذرد.
سطر به سطر پر از
چاه و راه و بی راهه ست
اقیانوسی هم
درمیان دارد
با چشم و دلی
بازاگر در آن شوی
در عمیق غرق می شوی
واستخوانهایت بنای نئینِ کاخی می شوند
تا ماهیان و آبیان از آن نفس گیرند
فرو شو!
مثل حریر آبی که
تاب بخورد بالای سرت آنقدر تا سرخ شود،
در تو بپیچد در
شعر تاب بخوریم و بپیچیم آنقدر تا سرخ!
سرخ و گداخته و
خواستنی!
بگذار جنون
همآغوشی مارا ببرد
فرو شو!
تا غرق شویم
دانه ی
بارانی که دُردانه شد می داند!
کُلاژ6
حال ِاین واژه
را در دهان ِشعر...
این بلوز به این دامن نمی آید این دامن به
این شال این شال به این کفش این کفش به این جوراب این مو به این پوست این پوست به
این نگاه این نگاه به این چشم واین چشم به این چهره سخت نمی آید
رنگ ها تکیده اند
واژه نمی ترکد در
متن
سُر می خورداز
صفحه سطر
پُکیده حسّ
خواستن از هر چه به هر چه می آید و همه چیز همینطورنیامده نیم بند می ماند
مثل ِمن که یک
نفس دانسته ام
بی تو حتّی نفس
کشیدن هم به من نمی آید
دانه
ی بارانی که دُردانه شد می داند!
فلامینگو می داند!
کبودی سینه ام را بمالد و بگوید جای پای
آفتاب است این لکّه ی درشت! نمی ماند!
تبِ فنجان ِقهوه
ام را بشوید ولبخندی پاره کند میان شعرهام
لباسهای زیر و
جورابهای شسته ویک جفت بال در چمدان ِنیم بسته بچیند
پول هایش را با
دست های لرزان از لای سینه در بیاورد در کیف ِپول صورتی ام جای دهد، نیم بوسه ای بر
سرانگشتانم و به سلامت!
اینهمه عاشق
ندیده بودَمت هرگز! برو! پیر شوید به پای هم!
فلامینگو می داند
در رقصی که این بار چرخیده ام سینه ام تمام است
تمام
دل افتاده ام!
با تمام ِخود
آمده ام این پنجره پرده نمی خواهد بچرخ! تا بچرخیم!
نفسهات هنوز می
تپند بر پوستم که مالیدی لب، لبالب پُریم از هم! بپیچ تا بپیچیم! در پرده های سرخ و
سیاهی که روزی دامن ِپُرتاب و تبِ من می شوند تا در چین چین ِ پُرپیچ و خمش گم
شویم!
در هیچ گوشه ی
این جنده خانه ی بزرگ زمین!
زمین ِنمور
ِاینهمه پاییزکه هیچ پایی در آن نبسته پا نمی شود
برای برهنگی ِمن
آیا پایی نبود؟
در میان ِاینهمه
ایستاده به صف، با موهای آتشگرفته ی سرخ و طلا و قهوه سوخته
نه! من یکی
هرگز درخت نمی شوم!
پای غریبِ جاده
ای شده ام که از سراسر ِمن می گذرد
سر انگشتی می
خواستید و من دستهایم را قایقی کرده ام
چند ستاره تا
کهکشان ِشما باید فرو غلطید؟
شما که مرتّب در
حواشی ِساحلی غریب لَم می دهید و از آغاز با غریبه ها می لو لیدو چمباتمه می
نشینید وهی از دور فوت فوت در آفتاب می کنید!؟
تا سطرهای
جنایتکاربیرون نپریده از لبهام
این شعر بیهوده
را خاموش کن!
این شعله تا
آفتاب قد دارد
خاموش کن می
توانی اگر؟ این هم آب!
شعرم پیاده
از این حرفهاست سوار کار!
من با ما موافق
نبود!
فاصله بین ِلبهای
ما مرگ بود که مثل ِکاما
ما را هورت می کشید بالا
چه درد ِخوشی
دارد لبهای دوخته وقتی سطرهای جانی تب می کنند زیر ِلبهام
می روم تا دوباره گریه پاره کنم میان
ِخوابهات کو مادرم!؟
آقا خانم!
ونیمه های من که عاشق ِهم اند
دلِ هم را مُدام می برند و در هم گم
اند آقا خانم!
شما را هم البته
می بینند آنجا آنجاها
گرچه نمی بینند
شمارا
بدجوری عاشق ِهم
اند آقا خانم!
هر شب نُه
ماه ماهِ تمام را به دل می کشند و هر روز
ماهی تمام می زایند و هر شب
ماهی تمام می کُشند آقا خانم!
نه!
خانم ِشما را نمی بینند نه آقا!
ونه میلی به آقای
شما دارند نه خانم!
گور لرزه
چه چه ِبلبل فروختنی نیست
کلاغ هایت را
بگو بگو کلاغهایت چَغ چَغ!
چه چه ِبلبل
فروختنی نیست
این بید نیست که
می لرزد
اندام ِنازکِ زنی
ست
بید نیست که
بلرزد تو بلرز!
زنی ست که روی
قبرِتو
زیر ِتو می
خوابد و پول می گیرد والحمد می خواند
بسم الله...
سیلی سرما شلاق
پول ضجّه بد و بیراه هرّه پول پوست بوسه گیسو پالتو پوست پول رژِگونه رنگ و رو
آبِرو پول می خرد می خورد می خردمی خرد می خورد!
هی ی....!
قبرستان؟ ترس؟ شوخی می کنی! شوخی ست!
زنی که با گونه
ها و پستان های گُلی اش
چادر نماز ِسپیدِ گُل گُلی اش را از سر می کَند
روی
قبرت پهن می کند و می کُنی اش!
تن ِنازکش که می
لرزد
بازو ها و ران
های لاغرش که می لرزد
بید نیست که
بلرزد تو بلرز!
ترس را خورده تو
را هم می خورد آن زیر آن رو مردَک!
ترسیدنی ست این
زن! ترس دارد
مرده اش هم ترس دارد حاج آقا!
مرده اش
هم
قبرت روشن
حاج آقا! قبرت روشن!
|
