www.poetrymag.info

 

  هشدار

رضا شنطیا 

 

همه ام را          

     د ا ر  

  كشيده بالا

با اين همه

 يك سر و گردن از مرگ 

                                        سَر تَرَم

زمين      از اين بالا

 تنهاه

 زمين     از اين بالا ست

وَ چيزي كه تغيير كرده، صداي من است؟!

 

مثل ماهيِ تا چند لحظه ي ديگر ماهي، سعي مي كنم قُلّاب را ببلعم وَ خودم را به سايه- روشن ام

            - كه مي له هاي سي نه ام را شكست و گريخت -  برسانم،

 

همينطور شده چشم هايم عينِ باز

وَ صداي تغيير كرده تر در از ته ام مي آيد.

ادامه ي بازي ام را زيرِ خاك مي كنم…

از روي  بغل دستي ام مي مير...

نه نه من... من نمي ميرم؛

                            فقط به اندازه ي همه ام

                                               مورچه مي شوم

 

( حالا مثل بچه هاي خوب، مي رود توي خانه ي اجدادي اش، خودش را مي خواباند وُ در جهانِ بهتري بيدار مي كند: )

 

پاشيد!

اين جا شهر شانه هاي درد كشيده است

تابوت هايتان را به دست باد بسپاريد

وَ زود گورتان را از اين شعر گم كنيد.

قبل از اين حرف ها

درخت هاي انار

خون مرده ها را مكيده اند!