نه
سربلند و نه سربه زیرم
گاهی غنی و گاهی فقیرم
به برجی بلند می مانم که
تو سری خورد و کلبه شد
پشتِ تمام درها که بسته شد
مسافری برگشت خورده ام
که سفر از چمدان و چه می
دانم هاش رفته شد
وسطِ بی کاری سر ِ کارم
واز اطرافِ عابری که در
حال ِمی رود بود و نرفته بود و نمی رود
جنبِ کدام صبح قصد دارم
دست از سرم بردارم و سر از
کاری که ندارم در بیارم
نام ِاسبقی که سرم می
بارند
کلاهِ گشادی ست که هر چه
دَرش می آرم
بازهم سرم می گذارند
در هوای کون ِلقّ همه شغل
دارم
نه چیزبازم که منبرکرده
باشم درفقیر و برجی بلند بسازم
نه سربازم که مدعی شده
باشم هفت درصدی جانبازم
جز مسافری درحال ِشاعری
نه این و نه آنم از
خیلی چیزی نمی دانم
به سمتی که سمتی نیست
می رانم
ترن که به جایی نرفته باز
می گردد نمی رود
اسبی که در اصطبل وحشی شده
باشد نمی دود
پس منی که در حال ِ می دود
نمی رود که ام؟
جز جاده ای افتاده از
پا چه ام؟
اگر نمی آیم و بر نمی
گردم پس چرا دستپاچه ام؟
ترن می رود و من می
دود که رَود برود
و الاّ من و ترن که در
ایستگاهیم
خودِ ایستگاهیم!
