زن

                      علی عبدالرضایی 

 

 

 

 

قیافه ها را اگر برداریم

و در ژست های سطر نگذاریم

اگر سوالی بلند نکنیم

پاسخی پیدا نمی شود

دیروز را اگر درست تعریف نکنیم

فردا دوباره تحریف می شود

مگس که نیستیم

به جای وز وز می توانیم در ِکندویی واکنیم

عدویی پیدا کنیم

مراعاتِ کمی دوات روی زبان ِ فردوسی ما را مات کرد

والا آنکه تورا می داند    نامی خواند

همیشه دستِ به میوه های نارس رسیده وقتی که سر می رسد وقت به سر می رسد

و زود که قول می دهد زودتر بیاید

به سر در ِ خانه ی کسی سر نمی زند

مردم فقط به چشم گوش می دهند  

هنوز رنگ پریده ی پوستی را که با چشم دریده دوستی داشت دوست دارند

برای ما من را تحریف کرده اند

 چاکِ پستانی که می شود زندگی را درآن احداث کرد تعریف نکرده اند

چه می دانند چقدر اسب دارد این شیهه که ارزان آبش کرده اندو از وقتی که قابش کرده اند زده از اصطبل بیرون و بیرون ِ دهکده... اصلا ول کن!

در خانه باد هم پر نمی زند

اشتهای سرپا ایستاده ای مایل کن

بیا مرا کامل کن

ای تنگ دهن ترین گوشتخوار ِ او!