دوست

هرمز علی‌پور

 

 

 

 

باز باید بگویم من؟

همین که نگران روزهای شما هستم

چگونه مطمئن باشم

و خاطر جمع

که پیش هم خواهیم بود

اکنون که باران دیدگان ما به وصف نمی‌آید. ا

 

 

باز باید بگویم این را

همین که چراغ چشم‌های دوست

دور می‌شود از من

سردردهای غریب من آغاز می‌شود

 

 

آخر تمام این روزها یکی نبود

و من انگار که شعری نگفته باشم

 

 

و اینکه از نسیم زخم می‌پذیرد دلم بی تو

این هم اغراق نیست

دیگــــــــر. ا