نقد شعر پرایدهای سفید

افشین بابازاده

 

 

خیابانهای یک دست و

             مستبد

از پرایدهای سفید می خواهند

          تا برویشان برانند.

 

پرایدهای سفید با ته ریشی از انتظار

یکی پس از دیگری در برابرت ترمز میکنند:

             بفرمایید

             کجا می روید

             در بست در اختیار شما.

 

بروی خیابانهای مستبد

چادرها در باد و

          عرق چسبناک زنانه

                 قدم می زنند.

 

 

 

پرایدها

بدنبال رنگ می رانند

و رنگها

 

 

در مخفی گاه دلالان ویسکی و ودکا

خانه های تیمی را تقویت می کنند.

 

در ناخودآگاه

لکه های خون

   از روی کاشیهای لاجوردی

          بروی

             پرایدهای سفید

                 می چکد.