آب نبات ِ جادویی

 آرین داینکر

  پچواکِ امیرحسین افراسیابی

 

 

 

 

یک چیز به هر چیز تن نمی‌دهد

اما مطیع است و سر به راه، گوش می‌کند و بو می‌کشد

 

نگاه می‌کند.  معلوم است که آب نبات جادویی دارای ِ حس است!

یک چیز به هر چیز تن نمی‌دهد

 

اما مطیع است و سر به راه و زندگی را می‌سنجد.

آب نبات جادویی نمونه‌ای از یک چیز است

 

می‌تواند واژه ها را دست چین کند.

آن هم چه جور! واژه‌های ِ سنگین، واژه‌های ِ گرفتار!

 

واژه‌های ِ فضول، واژه‌های ِ حشری!

واژه‌های ِ شِنی، واژه‌های ِ چارگوش!

 

زکی، این که حرف ِ تازه‌ای نیست!

آب نبات جادویی واژه‌ها را برای ِ دلش دست چین می‌کند،

 

واژه ها را چون  چیزهایی که دل دلرند دست چین می‌کند!

آهان، چون کوه ها به خاطر ِ رمز و رازشان

 

چون ابرهای ِ پُر از واقعیت و خیال،

چون رودخانه، گوشه‌های ِ انتظار، کاردک، اتم!

 

آب نبات جادویی از مرگ ِ زندگی هم مواظبت می‌کند 

و خود خواسته گونه‌ها را گل‌گون می کند!

 

گونه‌های ِ مردانی که جنگ افزارشان را بر دوش می‌کشند

مردانی که با پاهای ِ گشوده از هم به خوش و بش ایستاده‌اند

 

زنانی که از کنار ِ دکه‌ای می‌گذرند،

زنانی که موی ِ موج دارشان را برُس می‌زنند...

 

تمام ِ این واژه‌ها لازم و بی چون و چرایند،

با غریزه و حس ِ لامسه و هرچه ممکن است!

 

عادی کم ارزش‌تر از فوق العاده نیست.

جمع پر ارزش‌تر از مفرد نیست.

 

واژه های ِ قابل ِ پیش‌بینی... واژه‌هایی که شکم دارند...

واژه‌های ِ غیر قابل ِ پیش‌بینی... واژه‌هایی که شکم دارند...

 

لرزان... مرتعش... وز وزو... غُرعُرو...

رویه‌ای از مجموعه ِ هویت‌ها...

 

زبان که نَفَس ِ سرازیری‌ها را پاسخ می‌گوید...

دهان که نَفَس ِ آفتاب را در می‌کشد...

 

آهان، انفجارهایی که از حجم وقت الگو می‌سازند!

انفجارهایی که ثانیه ها را از خود رها می‌کنند تا به گردش درآیند! 

 

 

 

_____________________

 آب نبات ِ جادویی: نوعی آب نبات ِ گرد که در دهان می‌گذارند و با مکیدن رنگ عوض می‌کند. ترجمه‌ی این شعر با هم کاری مودب میرعلایی انجام شده است.