آ‎ره

تس گالاگر

پچواک: محسن فتحی‌زاده‌

 

 

 

اكنون ما همچون آن مخروط ِ هموار ِ شنیم

در باغ ِ سیلور پاویلیون[1]در كیوتو

طوری ساخته شده كه تنها زیر مهتاب خودنمایی كند.

 

می‌خواهی مویه كنم؟

می‌خواهی سیاه بپوشم؟

 

یا مانندِ مهتاب روی سپیدترین شن

از تیرگی‌ات استفاده كنم تا سوسویی بزنم، بدرخشم.

 

سوسو می‌زنم.    مویه می‌کنم.