دو
شعر از مجموعه شعر
«ته
ماندههای
حاصل از
تقسیم من
بر خیلی
چیزهای
دیگر
شعرهای
دیگری
میشود
مانده در
من»
رضا
کردبچه
(1)
كش
و قوسهايى كه كشيده
مى شوند در دهن دره
هايى افتاده تا روى
خستگى هاى ام
از
هر طرف باز مى شوم
از هر
جهت قوس مى خورم
كمانه در صدايى
روى ديواره هاى
اينجا
خراشيده در
خودش مى پى
پى پى چد
قوزهايى كه در روزهاى
بالا قوز
چنبره
مى شوند؛ تپه روى دره
هايى كه تنهايى ام را
گير انداخته است
تنهايى صداست (كه) مى
ماند میچپاند خودش
را تودرتوى حفره هايى
ازگوشم فرو رفته اى
تا ته رفته گى هاىات
و گوشم از تمام
حرفهاى گوش ماهى ها
پر است
موج
مى زند افتاده است
روى تنهايى هشت پايى
كه دستش به هيچ دلى
بند نيست
ديگر لى لى به لا
لاى هيچ دلى نمى
گذارم لى لا
و
همينطور در خزه ها
تمام
سطح مرا درمن شروع به
خزيدن پوشانده
اند/گرفته ام
حباب
حباب مىخورد بالا مى
كشدم
اَروَده هاى ام در ته
آب
و
ببين ماهيان چگونه
پيله ام را مزه مزه
مى كنند
من
پرى كوچك غمگينى را
صيد كرده ام
قلاب
در استخوان گلوى اش
هنوز
آبشش هاى ام در شعر
نفس
در نفس نفس ِ تو مى
نفس
كه
تمام پراكندتنگى هاى
دريا را ته نشين شده
ام
تنهايى صداست مى كشد
خودش را بالا دست به
ديواره هايى از حلق
آويز مى شود
مرا
تو نه سببى كه سبب از
يك آغاز مى شود
(2)
.
٨
۸
۸
٨
٧
٧
٨
۸
٧
٧
۸
بسته باز
باز
بسته
بسته
باز
دست ها ی ام را ب ا ز
می شوم پرواز به شكل
ِ
باز
