شعری از مؤدب ميرعلایی

 

 

 

 

 

دست در دست اگر كمي راه برويم

به ايستگاه مي رسيم

از آن جا تا دل جنگل راهي نيست

زير درخت ها خيس نمي شويم

به انگشت هايت گوش مي كنم

وتن تو

وطن من مي شود

بگذار

دل جايي گير باشد

دلگير  نباشد

 

راه آمده را باز مي گرديم

و زير باران يكبار براي هميشه

به ياد مي آوريم و فراموش مي كنيم