بر ترعه

آلبرت اُسترمایر

پچواک: ناصر غیاثی

 http://nasser.persianblog.com

 

 

حق من نیست شوربخت باشم

و هماره نیز شوربخت نخواهم ماند

آنچنانکه کشتی ها

به ساحل نزدیک می شوند

امواج

      بیهوده

             با کمرگاهشان

                           راه شهر را به دریا

                                                 نشان می دهند

شبنم ها خود را می گسترانند

مثل دست هایی بر شانه ام

وقتی که باید روانه شوم

و خویش را

بر خلاف جهت باد

به سوی طپش قلب ات می چرخانم

زیر پوست ات رودهایی ست

                که می خواهم از روی لب ات

در آنها سقوط کنم

وقتی که رهایم کنی

پس از انکه بر صخره ایستادم

ترعه سوخته است

تا منجنیق ها

خورشید را از درون آب

به ابرها برکشند