چاقو

نصرت رحمانی

 

 

 

 

 

 

 

درجیب من چاقو تنها دسته‌ی خودش را می برد!

در انزوای بسترش آرام،

ـ در گور جیب من ـ

خود را به دست خواب سپرده است ،

چاقو.

شاید که مرده است .

لب تشنه ،

              سر به چاک گریبان ،

                                        و سرد لب؛

چاقو.

 

با یاد آنچه رفته و بر جاست ،

در غرق آب ذهن درهم و مخدوش ،

چاقو !

 

شاید که مرده است .

یا در عمیق خواب ،

تصویر خون منعقدی را ،

بر تیزی برنده ی تیغش ،

ترسیم می کند ،

چاقو!

 

چاقو،

شاید که فکر می کند ،

در انزوای بستر مغموم ،

مرده است .

یا در بطالت عبثی موهوم ،

                             دیریست زندگی ،

او را ز یاد قرن آهن و باروت ، برده است.

افسوس ..،

 

چاقو

با خویش در ستیز ،

                        می اندیشد:

[ ای کاش چنبره می بست ،

انگشت های کار کشته ی جراحی ،

بر گرد دسته ام .]

 

شک می رمد ز تیغه ی پو لاد.

چاقو ،

ـ در گیر با یقین ـ

با خویش گوید: آه ..، که بی شک ،

ای قلب های خسته بیمار،

مجروح.

اینک یقین که در عطش قطره های خون ،

عمرم ،

     نمی گذشت ،

                   افسوس!

 

بس بوسه های سرخ ،

بر نیش تیغه ام که نمی مرد.

چاقو،

شاید که فکر می کند:

ـ ای کاش ،

دستان قاتلی ،

شوری خون داغ قلب زنی را ،

بر سرد تیغه ی بی رحم می چشاند ،

                                             آه..

چاقو !

چاقو چه فکر می کند ؟

ـ اینجا چه می کنم !

در خلوت غمین بسترم ، این جیب ، تابوت ،

                                                          هم گور ،

                                                          هم کفن .

در گود جیب این تن بیمار ،

                                  این دل مجروح ،

مقتول دست خویش ،

                            مرده ی بی خون ،

                                                   آه…  

چاقو

از ژرف جیب من ،

فریاد می زند:

ـ دیریست هم نبرد دسته ی خویشم .

با خویش در ستیز

از غیر در گریز .

چاقوی من ، گناه ندارد،

او تشنه است ،

ی یک جرعه خون شور .

او خلق گشته است ،

سینه بدرد ،

و غرق خون شود ،

آنک سعادت چاقو.

چاقو..،