تیر   باران

سیاوش شعبان‌پور     

 به اردلان عسکری

   باشد که دوباره ببارد

                                           

                                                                      

             

 

وقتی که در نگاه تو آن مرد که من نیست بلندتر می رود از من راه

کنارپنجره سیگار و شعر دیگران که دگر باز می شود از غروب

 

چقدر سطرها را کشیده ام به کلمات و   

کلمات را کشیده ام بر سطر       پاکشان

 

اعدامم از من دورتر ایستاده است

زیر تیرِ چراغ و کج که باران به تیر می بارد بر من

اعدامم از من دورتر می رود از کناره پنجره ات بالا

و تو می خندی       در غریبی که مرد

و من می نشینم درآشنای زمان

دو پاره و پُر

از دو حرف که زن بود

 

زاییدن و زن و زمان و زاری را

به "ز" آغاز می کنم زیرا

زیر تمام حرفهای زنگ دار

مردی شبیه من از باران و تیر       میگذرد

 

 

                                                                           

                                                                                   تورنتو-پاییز 84