و زن که نیامده بود                          

سیاوش شعبان‌پور  

 

 

 

يكي نمي دانم در آينه بود
كه تمام آنچه مي دانستم ربوده بود

 

از كدام دست است؟            دستي كه پرده را به پنجره آموخت
و كدام پا       پا مي دهد امروز
تا ديروز دوباره نباشم
از اين كوچه كه "ما" را سوار "من" كرده است
تا پيچي كه "تو" را در خود بايگاني كرد       ايستادن؟!
بايد از باد ياد مي گرفتم كه به هر كه از رو به رو لبخند
و ندانستم      كه هميشه كاسه اي زير نيم كاسه بوده است
تا وقتي تمام شدي        پشت سرت آب بريزد

زير پاي قراري كه گذاشتيم     پا     جا مانده بود
نگاهم كه از زمين برگشت و آسمان را اشتباهي گرفت
گوشي را گذاشتم در گوشش          محكم 

 چنان صدايي كرد دوستت دارم
كه هنوز جاي دو لب روي صورتش مانده است

آرام      زير لبي كه نبوسيد مي خندم و تا فرقي نمي كند شانه ها را مي برم بالا
آخر اين همه كاكتوس كه زحمتش را كشيده اي           شعر مرا زخم نمي كند

و زن كه نيامده بود
يادش رفت پول تمام شعرها را بپردازد
تنها به اندازه چند سطر خوابيد و
آمدنم را پاك نكرده رفت

حالا كه بي پرده            بگويمت       
دوش هم كه بگيري آن سفيدك ها سياه نمي شوند

 

 
فراموشش كن

 

                 

 

                                                       تورنتوــ تیر 84