شعری از بهروز ظفری

 

 

 

 

از لای ورق‌های سفید گوشه‌ی اتاق

اندامی می پرد بیرون

از دنده‌های چپم پله پله

                             می رود بالا

 

ودکا در جیب راستم غوغا می کند

سرگرم تو نیستم

سرم گرم تو نیست

اتوبوس‌هایی که با جنون من می رانند

                                               می دانند

چاله‌ها را چگونه دور بزنند

 

 

 

                                                  

                                                        بیست وچهارم نوامبردوهزاروپنج