تنها آدم‌های آهنی در باران زنگ می‌زنند

علی عبدالرضایی

۱٣٧٢

 

 قاب

 

 

 برادرم را به بوی زمین

و نامم به مادرم بخشیدم

پیش تر دلم را که یک سر و هزار سودا داشت

                                                     دختری برده ست

تنم را به تیغ ِ جراحی

و هوشم را پزشکِ در حال ِ حاضری کش رفت که حاذق بود

 

حالا هم که حال و احوال ِ بی قراری دارم

در چشمهای تو ایستاده ام

روبروی پوزخندِ مصنوعی ِ قابِ عکس