تنها آدم‌های آهنی در باران زنگ می‌زنند

علی عبدالرضایی

۱٣٧٢

 

 

 حماقت

 

پا در رکاب و گاهی سربه هوا

از چین ِ پیشانی ِ پدر می گذشتم

فانوسی نداشتم

که دوستانه بردارم      همراهی ِ دستی را که داشتم

صدای پوست را که می پوسید      می شنیدم

پدر را که از بالای جوانی پرت می شد      می دیدم

و چراغی ندیدم      که در خیابانی فرو کرده باشند

 

از انبوه ِ تاریکی به در آمده ام

به آن روزهای پدر آمده ام

پسری دارم

که پا در رکاب و گاهی سر به هوا

از چین ِ پیشانیم می گذرد