تنها آدم‌های آهنی در باران زنگ می‌زنند

علی عبدالرضایی

۱٣٧٢

 

مرگ

 

 

 دیده ام

بارها دیده ام

مرگ را       وقتی که روی مردی خواب دیده می افتاد

نمی دانم امّا      کجای راه      دستی یقه ام را می گیرد

 

گاهی که چشم باز می کنم

قاصدکی را کفِ دستم می بینم

با این همه نمی دانم

که چرا دوست دارم

روزی را     که از آمد نش  بیزارم!