فی‎البداهه

علی عبدالرضایی

١۳٧۹

 

مرا ببخش !

 

 

 

روا  نبود دو دستی

از تمام ِ خانه های تهران سواری بگیریم و                    اتاق دو تختی نه !

دو سه روزی همه مغازه ها را دوره کنیم                     دو انگشتی

از چشم های تو آب بگیریم و              انگشتری نه !

روا نبود اینهمه عاشق ولم کنی

                       بغلم کنی

                      تا بوی تو بگیرم

                      و در باغ پرتی بمیرم

 

زن تمام و عشق تمام تو بودی

                              نمی دانستم

خویش خودم حتا خدام تو بودی                  نمی دانستم !

من کژدم !              من غول قرن بیستم         تو آدم بودی

                                                                نمی دانستم !

 

قطره اشکی شدم و از چشم های تو افتادم

                                  و گریه نکردم

جفت هم بودیم و از آغوش هم افتادیم

و من              گریه نکردم

مرا ببخش

من به تو خیلی                 بد کردم !

                                      لیلی !