فیالبداهه
علی
عبدالرضایی
١۳٧۹
قمارخانه
آمده بودم با قله عکس یادگاری بگیرم نشد!
زندگی عمارتی ست که بر
اولین پله هاش پا سست کرده ام
و زمین قمارخانه ای
که هر که در آن ورشکست می شود
کودکی کوچه هایی داشت
که تنها دیوارهاش از بین ِآدم می گذشت
سالهایی را پیش رو داشتم
که باید از رویشان می پریدم پریده ام!
روز حوالی خانه ام
چرخ می زند پی ِتاریکی هر روز
و شب سالهاست که
از کنارش برکنارم کرده ست
این دو تنهایی چقدر باید
دنبال هم بدوند تا به هم برسند
زمین بزرگ نمی شود من هم
همچنان و همانم
دنبال ِمن وقتی که چشم
باز کردم
یک زن در چشمهای من
می گشت
کمک می خواست
کمک کنید! کمک! کوکو کوکو
این را هنوز پرنده ای در آسمان ِغروب می
خواند
و من هنوز دنبال ِدختری
می گردم
که از مصدّق با کفش ملی
گذشته باشد
گذشته ام!
در کوچه با دوری ِاو عکس رنگی
گرفته ام
و امشب به اندازه ی چند
نفر تنهام
گورهایی را پیش رو دارم
که باید از رویشان بپرم پریده ام!
آدمی قطره ی بارانی
ست که نمی داند کجای دنیا فرود می آید
می گردد! می گردم تا
گودال ِخودم را پیدا کنم کردم!
لختِ مرا وقتی که سیب
دید سرخ شد رسید به دوستت دارم
به خانه ی دختری که از
نوجوانی م ده سال فراری ست
من عاشق همان زن بودم که
در خانه ی من مرا به خانه ی من میهمان می کرد
جای وُدکا بر سفره نقشه
ی ایران می گذاشت
و یک فلش را آنقدر کش می
داد که در ایستگاهِ چمخاله پیاده ام کردند
رسیده ام به کمربندی
ِشهری که یک تکه از بهشت از وسطِ آن می گذشت
به دیوار خانه شان دست می کشم
چه برنامه ها که با هم
نداشتیم
پدرش به نیمه شب هم که
از تهِ کوچه می گذشت تشر می زد
و چیزی نمی گذشت که با برق می
رفتیم
بر پشت بام یک شب با
او همان کردم که بچه ها در بادکنک می کنند
پیش از آنکه پیراهنم را
درآورده باشم تمام شد
پس عشق چاره ای
نیست که برایش به آب و آتش بزنم
و زندگی بی چاره ای
که از دستش کاری ساخته باشد
می روم و تنهایی خودم
را انجام می دهم
در سطری که برایم کنده اند
من سالهاست که خودم را دور
ریخته ام
پلنگی نبوده ام که از قله زود
برگردم
اگر بخواهند با قله هم
عکس یادگاری می گیرم
و می نویسم کتابهایی را
که تنها روی جلدشان زیبا نیست
اگر بخواهم...
تفی معلق در آسمان شده
ام
قی کرده ست مرا از پنجره هایش دنیا
و پادر هوا مرتّب فرمان ایست می دهد
با این همه زندگی ممنوع! تابلویی نیست
که از پشت فرمان
دیده باشم!
