از کتاب جیزّ

  

آغوش بي چهره

 

اين آغوش بي چهره كه صميمي من است؛

و امن

امن

امن است؛

 

كه هميشه همه شب

مي آيد اين جا همه شب.

و كاري به كار شما ندارد،

و با قطارهاي زيرزميني و

اتوبوسهاي سرخِ دو طبقه

كاري ندارد،

و با سفينه و موشك و جت و اينترنت نيز كاري ندارد

و به ديوارهاي بلند بتن آرمه شما مي گويد

پنبه،

پنبه،

پنبه

 

و فرق بين يكشنبه و دوشنبه را نمي داند؛

و نمي داند

كي كجاست،

كجا كي است!

و نمي داند

كي اول ماه 

آخر ماه كجاست!

 به دوچرخه مي گويد هواپيما!

 مدام به من مي گويد؛

چرا سار با سرو نخوابد چرا؟

چه مي شود اگر اين بلبل باغان بخوابد؟

چه مي شود مگر؟

و يا اين چلچله

با هلهله ي صداي خيس پاوراتسی

چه مي شود مگر هان؟

 

و مي آيد     دستم را مي گيرد

 دستهايم،

فقط دستهاي مرا دوست دارد!

اين آغوشِ بي چهره

كه دل ماه و زنبق رامي لرزاند!

و نسيم مي لرزد از او،

 به نرمي پَر از نسيم مي گذرد ،

 به نسيم مي گويد:

پر،

پر،

پر!

و اين درخت روبرويِ اتاق مرا دوست دارد

فقط اين درخت را!

 مي تكاند

مي تكاند

درختي را

كه شكل هم آغوشي ناكام دارد!

اين آغوشِ بي چهره

مثل اين درخت

هم آغوشی ناكام و باز گل نمي دهيم!

 

 

                 آقا خانم!

 

ونیمه های من که عاشق ِهم اند

دلِ هم را مُدام می برند و در هم گم اند      آقا خانم!

شما را هم البته می بینند آنجا        آنجاها

گرچه نمی بینند شمارا

بدجوری عاشق ِهم اند          آقا خانم!

هر شب    نُه ماه      ماهِ تمام را به دل می کشند و هر روز

                                ماهی تمام می زایند و هر شب

                              ماهی تمام می کُشند       آقا خانم!

نه!            خانم ِشما را نمی بینند      نه آقا!

ونه میلی به آقای شما دارند        نه خانم!

 

 

                           گور لرزه

 

چه چه ِبلبل فروختنی نیست

کلاغ هایت را بگو      بگو کلاغهایت       چَغ چَغ!

چه چه ِبلبل فروختنی نیست

 

این بید نیست که می لرزد    

اندام ِنازکِ زنی ست

بید نیست که بلرزد      تو بلرز!

زنی ست که روی قبرِتو

 زیر ِتو می خوابد و پول می گیرد والحمد می خواند

 

بسم الله...

سیلی سرما شلاق پول ضجّه بد و بیراه هرّه پول پوست بوسه گیسو پالتو پوست پول رژِگونه رنگ و رو آبِرو پول    می خرد       می خورد می خردمی خرد می خورد!

هی ی....!   قبرستان؟ ترس؟   شوخی می کنی!     شوخی ست!

 

زنی که با گونه ها و پستان های گُلی اش

                چادر نماز ِسپیدِ گُل گُلی اش را        از سر می کَند

          روی قبرت پهن می کند و می کُنی اش!

تن ِنازکش که می لرزد

بازو ها و ران های لاغرش که می لرزد

بید نیست که بلرزد       تو بلرز!

ترس را خورده تو را هم می خورد آن زیر     آن رو     مردَک!

ترسیدنی ست این زن!       ترس دارد    

                  مرده اش هم ترس دارد       حاج آقا!

مرده اش هم       

    قبرت روشن حاج آقا!         قبرت روشن!

 

    

                   پس ما چی!؟

 

 

آقا،یل،جناب،پهلوان،حضرت،دلاور، سالار، تهمتن، مردی، مردانگی، حضرتِ آقا!، حضرت آدم! ، جناب عالی، جناب آدم!، جاکِش ش ش ش ش ش ش!!!

مگر آدم نیستیم ما!؟

 

دیوار هایت از چین است

وَرچین!  چین ِ همه دیوارهایت!

مگر آدم نیستیم ما!؟

 

 

لابُد

  

و شما ای خانم های سر به راهِ سر به زیر ِنجیب!

با گردن های خم تان

خمان خمان راه رفتن تان

با گردن بندهای اعلای هزارساله ی صبر بر گردن تان

شاید شما راست می گویید

من فاحشه ام!

و لابد این آفتاب نیز از زیر دامن شماست

که سر بیرون زده اینجا

                    در دفتر من

 

                    

تنها تنها

 

 

تنها       تنها   

تنها        تنها       پس من چه ام؟

من    با اینهمه تا بی انتها تنها

مگر از تو نیستم من؟

مگر از تو نیستیم ما؟

مگر از تو نیستم هان!

پس چرا تو تنهاترینی و     من     فقط کمی تنهام؟

 

آب یا آبی؟

آبی          یا آب؟

 

امشب کفر تا خِرخِره ست

تا خِرخِره کفر است امشب

و من تا خِرخِره نوشیده ام آبی ها را

اما نه!      نباید تلو تلو بخورم

این برگ های ریخته       شاید ستاره ها باشند

 

آن بالا    در آن خالی     مگر چیست آنجا؟

چرا جُم نمی خوری از جایت

چرا جُم نمی خوری از جات؟

این جا    این پایین     دارند همه یکدیگر را می جوند

 

آدم ملخ کرکس شغال آدم گرگ سگ آدم مگس جاده خیابان آدم آسمان خراش آجر

آهن سنگ آدم

 

شاید دلت را آن بالاها ابرها برده اند

شاید عاشقی

          عاشق ِابرهایی    آن ابرهای تُپل مُپل!

که هی قِل می خورندوقُل می خورند و قُل می خورندوقِل می خورند و

با کپل و پستانشان قِل می خورندوقِل می خورند

گیج و ویج      هاج و واجت کرده اند شاید

پیش ِچشمت را ابرها پوشانده اند شاید

چشمهایت کو تنها تنها؟

چشم های ما آنجاست

همیشه آن بالاها     دنبال چیزی کسی    نمی دانم چه کسی می گردد

 

نوشیده ام نوشیده ام هر چه ابر و همه ابرها را

     دارم می ترَکم     دارد می ترَکد زمین ِشما

                                       تنها     تنها

 

 

         زیبا

  

این که دور ِچشمانم را سیاه می کنم

این که رژ ِسرخ بر لبانم می مالم

و گیسوانم این نیلوفران وحشی را

از دو سو شلال می کنم و بر انتهایش شقایق های عاشق می زنم

 

این که پیراهنی بهاری    برازنده ی تنم می پوشم

این که رنگ رنگ ناخن هایم را لاک می زنم

 

این که مهتاب را دوست دارم     رویا می آورد

این که رویا را دوست دارم بی خودم می کند

 

این که می رقصم کولی وار

مثل موج       در هوهوی باد

وباز شوریده تر از آن در های های طوفان

 

این که بلند بالایم   بالا بلندم     بلند بالاست آنچه می خواهم

و باز اینکه از اینهمه همه چیز ِ ناچیز ِشما     هیچ چیز نمی خواهم

 

این که بلند بالاتر عشق دارم عشق!

این که شعر می گویم وعشق غش می کند

                                  غش می کند عشق در شعرم

این که می دانم ناگهانی      نام دیگر دیوانه گی ست

این که ناگهان      مثل دیوانه ها  در چشم های شما لخت می شوم لخت!

 شعر در من دیوانه می شود

و من    ناگهان می شوم در شعر

عشق بازی می کنم شب و روز عشق بازی با شعر

 

این که هاج و واج می مانید و چشم هاتان گرد می شود

این که لکنتِ زبان می گیرید و تته پته می کنید

این که آب گلوی تان خشک می شود و دهانتان باز می ماند باز!

ب ا ا ا ز

باز شعر زیباست زیبا!

 

 

جیزّ

 

شمع آبی را روی میز روشن کن!

این شمع ها را یکی یکی بگردان و روشن کن!

 

دارکوبی از شعرم بیرون پریده دور ِاتاق می چرخد

دارکوبی می چرخد دیوانه وار می چرخد!

چشمت را بپا!

دکمه های پیرهنم را یکی یکی می کوبد

یکی یکی باز می کند   می چرخد  می چرخم

                       برهنه می چرخم

خدایی زیبا می شود آتش

از شعرم قد می کشد آتش

صدایم زمین لرزه می گیرد

صدا   صدا لرزه می گیرد

هوا    هوا لرزه می گیرد

هوا پر از صداست

صدا پر از هواست

 

هی!    بچه جان!     آتش است شعر

داغ است     جیزّ است

دست نزن   می سوزی    جلزّ و وِلز می سوزی

همان جا به ایست!

مرتب    اتو کشیده     دور     نگاه کن فقط!

 

  

             پیش می روم

 

 

آن جا باشی  

روبروی من آن جا     نگاهم کنی و نشناسی

تا استخوانت چشم شوم         نبینمَت!

 

شاید این شهر است که در مه گم است

و ما را گم می کند      تا پیشانی گم!

ریه هایش درد می کند این شهر

سرفه هایش پیاپی است       بند نمی آید

 

نفسش بند آمده اما هیچ چیز از هیچ جا تکان نمی خورد

تو پول هایت را می شماری

من ستاره هایم را

من سالهای عمرم را شماره می کنم

                تو شعرهایت را

تو چشم هایت را می بندی

من زخم هایم را

تو شهر می شوی

در شهر و با شهر می مانی

من پیش می روم

 

 

 

آهواره ها

 

 

                        43

 

کسی روی حباب ها امضا می گذارد

کسی هنوز با پر می نویسد پَر

کسی دیگر نیز هر سحر

زیر باران حباب و پر

از خواب می پرد

 

                     48

 

روی حباب ها امضا می گذارد پرنده

روی ابرها با پر می نویسد پر

و هر سحر    زیر باران حباب و پر   از خواب می پرد