جمعه

  

 

فرار از جاده ها با پای دیگر می رود آیا نباید رفت؟

قرار ِ شاعری باشد برای بعد می گوید

و از این کوچه ها در می رود  شاید نباید رفت

کسی می چرخد و هی روز را توی شبی هم می زند هر گز نمی ماند

زمین از دردِ خود در درد ِ دیگر می رود آیا نباید رفت؟

کسی در جمعه ی ماتم برای هر چه آدم دَم نمی گیرد

کنار ِ گریه را می پاید از یکشنبه ها با چهره ی تر می رود

                                             آیا نباید رفت؟

درختی پیش ِ رو دارم که بر دیوار ِ بالای سرش هی دست می ساید

فرار از شاخه هایش بر نمی آید

از این بالا که برگ از شاخه پر پر می رود آیا نباید رفت؟

نه این دریا نه این موجی که روی موج افتاده ست

تمام ِ آسمان هم روی دستم باد کرده ست

در اینجا باد هم در کوچه چندین بادبان دارد

که هرگز آدمی... اما چه می دانم!

چه رقصی دارد اینجا کاروان وقتی به بندر می رود شاید نباید رفت

نباید رفت شاید آسمان هر جا که باشد

با همان رنگی که دارد باز آبی   باز هم تنهاست

که تنهایی به شوق ِ دیگری هر شب به بستر می رود

                                            شاید نباید رفت

تمام ِ حرف ِ من این است آن رفتی که ما را می برد را باد برده ست

اگر چه باد هم برباد رفتن را نمی خواهد

ولی با پای خود بر باد آخر می رود باید....؟

                                                      نباید رفت!؟