www.poetrymag.info
دو شعر تازه از زیبا کرباسی
صدا
صدا لرزه می گیرد صدا
هوا هوا لرزه می گیرد هوا
صدا شعله می گیرد آتش می شود
برهنه در آتش می چرخم می چرخم می چرخد صدا
پاره ای از شعر جیز، کتاب ِ جیز زیبا کرباسی
کُلاژ 8
صدا صدا
حتا اگر چروک بخورد صدا
هوا مچاله شود
نفس بشکند
بریزد نام عزیزت حرف به حرف به حرف
نیاید
زمین گیر شود
گیر بیفتد
زبان در دهانم آتش آتش نچرخد
لرزه لرزه بلرزد اینجا با من و یخ بزند
بی نامت نامه را کی آغاز می کنم!؟
حتا اگر کبود شود ران ِکوچکِ دست تا
پای ناخن ِ شست کبود
لبِ بالا بالا بیاید
تا لبِ پایین باد کند
کلید لال شود اتاق لال
نامت میان لبم لال
گیج بخورد هاج و واج بماند میان ِ لبم
حرف
من و این شعر تا ته جر بخوریم حتا اگر
حتا اگر حتا اگر...
بی نام ِ تو آوازکی می کنم
کی تا باز صدا بیاید حبس با سطلِ سفید
رنگش روی کمرگاه ِ حافظه بریزد
توی نامها و شهرها پای تخت ها زیر
دوش بشوید گذشته را سفید تا حالا را به حال ِ خود بگذارد
زیر حرفِ تهی قالب تهی کنم
شانه خالی کنم خانه خراب!
دست خالی کمی در آینده دست درازی کنم
اسانس و حریر و رنگ بیاورم
زمینه را مغز پسته ای کنم
کمی دارچین بپاشم در هوا
سرخ بپیچم در صدا
حروفِ گل بهی بچینم کنار صدف ها
دریا مال ِ خودت!
روی شن ها در هم شنا می کنیم خُب!؟
ناخن نگاری 3
قدی
بلند تر از من عَلم کرده ای در دلم
از هیچ و
از کجا و ناگهان چگونه در کی
این دیگر چه صیغه ای ست درختِ شنگه!
یاقوتی ِ دیوانه!
کمی کوتاه بیا!
خاک و گِل کم می آورم از سرخ
بگذار به قدّش بنازد این شاخه ی شمشاد
