هرگز
نخواستم از تو
باور کنی
که التهاب تاول خاکستر
در بستر
يعنی عشق؛
زيرا
تو بارها
طومار بادها را
پيچيده ای
و ديده ای
پرواز های ساده خاکستر را
خاکستر عسل
شيرين نيست
زنبورهای موذی معتاد
شيره نمی خورند
( سوگند های محکم بوسه
هر چند
مر طوب بود
اما
کافی نيست
کافی نيست .
ـ دندانهای جدی شفاعت
ازآن دروغگو هاست ـ)
رگ ميزنم
حتا
سلول می فروشم
ـ سلولهای تنهائی نه ـ
تا تو
با ناخن جويده نخو ابی .
خميازه تو زيباست !
چونان شکفتن گل
در ناگهان صبح
يا صبح ناگهانی ؛
اما اگر بخواهد
همراه شبنم اشک
بشکوفد
می گريم .
( گفتم :وقتی به خانه می آئی
ـ سيمين جان
منهم غرور دارم
اينجا جنوب شهر است ؛
با سايه چشم
بپوشان
خلخال های مشکی بيمارم؛
شايد
اين جوهری که در تن من جاری ست
شريان های حافظ را پيموده
ـ همراه سرکه ای
که نمی افتد
از جوش
از خروش ـ
من تمام ميشوم
برای
تو
تا تو شکوفه کنی
ای زن ِ صدا
قهوه - ايم
در سالهای سبز
مگر گياه
می تواند آفتاب را بپوساند.
من بايد قهوه ای باشم
در جلدی از سالهای تاريک.
سوختم
تا صدايت جوانه زد.
خسته نيستم
خسته بودم.
سوختن بی صداست
اما صدای تو می سوزاند.
ابيات دربدری را
فعلم
بحر جمله های شادی را
کوچکترين صدفچه ويرگول
اولياء رود روزم
(اما) ست
وسطای آن
(زيرا)
دلتای تلخ تلخم
(آوخ)
٬
باز آی
بازآی وبا زبان بی ابهام
با زآی وبا تکلم جادويت
مرا که جمله ی بی نقطه ام
تلفظ کن
و سطر سطر جمله ی جانم را
با حرف ربط
در آميز.
باعشق پهلو گرفته ايم
و جز عشق
در ساحلی به شدت انديشه های ما
پهلو نمانده است
٬
تاراج آب سوخته
باقيل وقال ولوله ی خاک
وقتی
جيغ بليغ بالن
تيغی بود
بايد که سهم ما
در راه
در ادامه ی مه گم می شد
٬
گرداب قلب ما
ـ افسوس ـ
مرداب می شود
٬
تنها
در لوله های بينی
انبوه بوی ...
٬
با ما فسردگان
خسران و خاک وخاطره می ماند
صدای خنده ی صبحم که در
آوازت آويزم
نسيم سايه ی عطرم که از موی تو بر خيزم
سرودِ رودِسبزآهنگ ِباغان اهورائی
هجوم ِ مويه ی مرگم؛ روان از چشم پائيزم
نگاهم بر شفق ماسيده در اين حجم اخرائی
نمی داند گل شرم آفرين خنده آميزم
صداکن مرکبِ نام ِ مرااز بارگاهِ پَر
که بنياد جهت ريزد ز موج يال شبديزم
کجائی ای بتن پوشيده اوراقی زقرآن ها
بيا تا از شب آئينه دارانم بپرهيزم.
بر اين مدار
که قرارم داد؟
که آخرين کتاب را به قيمت ديروز می فروشم؟
٬
اين سر نوشت محتوم من است
و خواستار آنم
٬
صورت خريد روزانه را به من بده
تا بدانم برای تو
چه نخرم
و برای فردای خويش
با زنبيلی از ميکروب ها
باز گردم
٬
ديروز :
سلام
سل؟
فردا:
سلام
سرطان؟
اين سرنوشت من است
اين خواهش من است
من عموها و خاله ها و خانواده تو را
دوست دارم
من آنقدر ساده می شوم
که بر پلاک خانه ی تو بوَزم
و باستانی بودن جزو سرشت من است
که زبانم را از دست داده ام
آه ...
شعر هايم سوخته
و فقط مژه ای از تو دارم
با ۲۴ صندوق حقارت
بر دوش
کودک
به خواب رفت
در گردش حرير بو
ـ اين خانه ی مکعب بی وزن
گوئی که مرده بود
و دانه دانه ی موهايش
در جنگل تخيل می روئيد
در خواب نازو پاک
هر جنبشی زچشمش
در زير پولک پلک
خورشيد کوچکی بود
که هر دقيقه مشرق ومغرب را می پيمود.
تا خواست سيبی بچيند از درخت ستاره
پشتک زنان و بی ترتيب
ـ سيب
از حول دست
غلطيد
و در توالی پر شيب لا جورد
رفت
تاحس کنجکاو کودک را
دنبال خويشتن بکشاند .
سيب از هزار جاده ی نور
سيب از هزار سال نورانی
با صد هزار سال فاصله از حس کنجکاو
در شيب نيمه قائم خود می رفت
در شيب بود سيب
که جو
لرزيد
آسيب ديد
سيب !
پليان فاصله
پايان سنگی جو بود
که دست کنجکاو
آن سيب را گرفت
ميان تناولش
ناگاه سبز شد
حسی شگفت
در خاطرش شکفت
ـ تر ديد بود ـ
ياداور حضور آدم و حوا شد
ميل شديد تناول
بر وزنه های ترديد
چربيد
آنگاه خشم خدای ارواح
گل کرد
و روح سرکش و طاغی را
از ساحت بهشتی ی رويا
راند .
کودک زجا پريد
وقتی که بوی شير
خواب مخاط بينی ميديد.
وقتی که تشنگی
سيلاب سان
در ما رسوب می کرد
وقتی که صورت ما گل ميشد
زير جوانه های تر شبنم
با اشتياق رفتن
وقتی
پای رمق شکسته تر از لب بود
ما پيش می رفتيم
در امتداد پاک ترين چشمه
در جستجوی رنگی سرخ
از دور های دورترين دور
خون شفق
شفيق تر از ياران
در سرزمين کهنه که می جوشيد
آواز های ما را
می خواند .
از ارتفاع صاعقه می افتاد
آبی
که اشتياق نبوت داشت
روزی هزار بار
فراوان تر بود
آبی که از نبوت سرشار
ديديم فيل سنگی بی خرطوم
ديديم فيل سنگی بخار آلود
آتشفشان نعره ندارد
باور کنيد آنجا
فيلی
در های و هوی همهمه
حمام می کند
باران که باريد
نيلوفری در خانه
سرما خورد .
می خواندم از پرواز های منطق الطير
گنجشکی آمد
پنبه ی مغز مرا برد
باران بسوی من هجوم آورد
گلهای بالش
ريشه ها داد
بندی هنوز از طول اندام زمستان در فضا بود
سس از طناب لاغر باران که بالا رفت
فرياد زد :
اقوام نيلوفر رسيدند .
تنها به چشم مادر پروانه خانم آشنا بود .
شايد اگر طاوسی از گل
ـ از گل قاليچه ها ـ
چتری نميزد
بهبودی نيلوفر بيمار میمرد
