مقاومت
زیبا
کرباسی
برای شنیدن ِ این شعر با صدای شاعر
این جا کلیک کنید
بال
بال استخوان ِ شکسته دارد
پَر پَر گیسوی
بُریده دارد
رنگِ
پریده رنگِ پریده دارد
نه هیچ ندارد هیچ!
از این جهان جهان ِ
شما هیچ ندارد
نامش را نمی داند نه!
نمی داند نامش را
با این کبودی ِ چشم های
وَرم کرده
با این همه پوستِ شکافته
جگر ِ سوخته این همه
درد تنها فریاد دارد او فریاد!
دختر ِ آلم!
دختر ِ آلم فریاد می زند
کَرم کورم لا
لم! لالم فریاد می زند
هیچ هیچ نمی دانم من!
ستاره دوز ِ چین چین ِ طاقه
طاقه دامن ِ شب های سیاهتانم من!
ماه آرای ِ تانم من
ماه آرای ِتانم!
هلهله ام هلهله ام
من هلهله هایم از جنس ِهق هق اند
قاه قاهم خنده ی قاه
قاهم من
قاه قاهِ خنده هایم از جنس
ِ ضجّه است
و دوباره یک دو
سه تا به آخر
و از اول یک دو
سه تا به آخر
تند و تند شلاق هایش را
ضربه ضربه می شمرد
ده ده شلاق هایش را بند بند
می شمرد
بال بال استخوان ِ
شکسته دارد
پَرپَر گیسوی
بُریده دارد
رنگِ پریده رنگِ
پریده دارد
هیچ هیچ هیچ ندارد
با شما که بگوید
نامش را نمی داند
نه! نمی داند نامش را
اما نام تو را می داند
نام ِ تو را خوب می داند
دیّوث!
زمستان 77
|
