www.poetrymag.info
شعرهای علی مومنی
در این کج ِ خطوط پیشانی
که پا به مار می دهد
سر نوشت را برای فرار،
دیوا نه ای را بدهکار دیوار می کند
از کو چه ای به کو چه دیگر،
برای نان و شرابی
به جای گندم و سیب
که هر دو مرا از بهشت می رانند .
به رفتنت سلام می گویم
به آمدنت خدا حا فظ
به رفت و آمدی که زمان ،
در خلیج می ریزد
سوار کشتی خویش
و یا سوار با دبا دکی
که بر لب ِ بام
نخِ ِ نفس نفسش را
کبو تران پله پر می داد.
سلام ،
سلام و پر ستو
به جانبی پُراز آب و آفتاب بر لب بام
که جای سبز
تورا مر غزار می سازد .
و خط ِ کسره ی ِ چشمی
که پلک را
کنار پلک دیگرم
تاب می دهد.
بخواب
به اشکی که در خُم ِ چشمش
یک روزه نا گهان شراب شد .
بخواب
که گهواره لا لا ی کو دکی بیدار
به کسره زیر لغت راه و باز ،
منتظر راه از بهشت و از دوزخ
گلی بروی جما لت ،
دو باره گُل می ریخت .
فرقی که از وسطش
خاک را منحنی می کرد
محوی اگر،
بیرون از بهار
ار دیبهشتی ،
پیشبندِ مطبخ سال
زمان به بیرو نی ،
به رنگ ِ کا روانی ِ فصل
صدای ِ نی نی و
با دی که گهواره را تکان می داد.
مثلی، مثال اگر
مثلی ، مثال ماه
بدری که پنج انگشت در عسل دارد
|
