www.poetrymag.info
شعرهایی از حسین شرنگ
بِدرَم دهان
ِ زمان
در نویسم
کتاب زمین را
کر کنم جا
ودانگی را به حرف ِ سفیدی :
بس است، بس !
بگسلم بندِ
نطق از سر ِ مقطوع را سرِ نای ِ سکوت بر افرازم
تا نخواهند
دهان وا ژه های منقرض از من
شا عران ِ
گمشده ی عهدین
به قدر برگ
ها و ریشه ها
تیشه دارد
مرگ
به قدر دست
ها و پیشه های ما
دست و پیشه
دارد
و می داند
هر چه می دانیم
می خواند می
نویسد عین ِ ما
به هفتاد و
دو زبان
برگ و ریشه
دارد مرگ
و چون ما که
با زبانی مرده اندیشناک
ورد و تکرار
و اندیشه دارد
و مست ِ
ماست انگار
شرابی کهن –
تازه
از عمر ِ
ما شیشه دارد مرگ
با ران من
از ابری دیگر بارید
ابری متراکم
گُم
در دل ِ
مردم
شارید
در رعدی خا
موش برقی پنهان
از چشم های
ِ آلو ده ی خسته
غر ید
بر صدها
سَدِ زبان بسته
وشست و شکست
و برد
اوراق تا
ریک مقدس
آینه های کا
ذب و ایوان های منقش را
با ران من
از جوّ ِ جبر از تا ریخ صبر از جغرافی ِ تحقیر
کنعان کهن
را می ماند
از ابری تر
ابری تازه
آواز ِ مصری
ِ خود را خواند
قلم را بجوم
قط بزنم
دستم را
بنویسم مکثی
ممتد سرخ
تا صدا
صدایم کند شُر شُر
با جویدن ِ
وا ژه ها و سا ییدن ِ سا یه ها
چقدر
بجّرقم
کسی که می
نویسد
کسی که می
نویسد از نور
تازه چهره
اش
چراغ کتا
بخانه هاست
کسی که خا
موش
کسی که دور
کسی که
منفجر
دهان کوه
کهن
من این طرف
بی سواد
تو آن طرف
نوشته
متن تو از
کیش کوه
رودهای مرا
رم داد
دریا سفید
شد
تو فان نمک
پارویید
رمه های زند
همهمه های
گی
که مرا بسی
نوشت
و ترا کسی
نخواند
-----------------
چقدر از
شروع خود بیم دارم
شروع خود
بیم دارم
که پروانه
هرگز ننشیند
درخت همچنان
بروید
و حالا شروع
شده
لحظه ای که
باید از خود افتاد
کی به حومه
ی حیات
هی شدم
که پروانه
همچنان که می پرید
طی شد
و حیران
مرکزم بودم که
گر دبادی
آمد و مرا برد
مرابه حو مه
ی حیات
هی کردی
به پهنه ی
صحاری سفید
برای بازی
مقدس
میان سا یه
های ابر
هر وقت پا
شدم راه نبردم
هر وقت راه
شدم پا نداشتم
گمپا شوم
بگردم چندی
تا گم شودبه
گردم وقت
--------------------
|
