مجلهی شعر طرح
تازهای دارد: وقت ِ
آن رسیده که تاریخ ِ
ادبیات ِ معاصر ایران
به دست کسانی نوشته
شود که با ادبیات
معاصر همدست
بودهاند و زمانی،
زمانهایی، دست ِ این
ادبیات را گرفتهاند
و با خود به مرزهای
تازهای بردهاند.
این یک کتاب است، این
یک کتاب ِ باز است،
نوشته میشود با شمای
خواننده، با توی
شاعر، با توی
خوانندهی شاعر، با
توی منتقد، با تویی
که در این کتاب ِ
گشوده ردی باقی
میگذاری از گذشتهای
که بر ما، بر ادبیات
ِ ما گذشته است.
گذشتهای که بر ما
گذشته است و
نمیخواهد در گذشته
بماند. مجلهی شعر
کتاباش را با شما
میگشاید. در این
کتاب همه
نویسندهاند، همه
ویرایشگرند و همه
«آزادند»، آزادانه
ولی مسوولانه هم
:مینویسیم،
اینجا کتابی در حال
ِ نگارش است که هماره
در حال ِ نگارش خواهد
بود:
work
in progressآنگونه
که در زبان ِ دیگر
میگویند.
این
کتاب ِ بودن ِ ماست،
استمرارِ بودن ماست،
باری، این کتابِ بودن
ِ ادبیات ِ ماست.
