فردا خودش می‌داند

پرهام شهرجردی

دو مطلب پیش از این مطلب نوشته‌ام که پیشِِ این مطلب می‌نشینند: «ادبیات معاصر ایران به وقت فرانسه»  و « بالماسکه‌ای برای ادبیات معاصر ایران». حالا بعد از شش ماه، بیاییم و ببینیم اوضاع از قرارِ چیست؟ پس در این سرزمین، در این زبان، در این زمان، منتقدی یافت نمی‌شود؟ مزدورانی آمده‌اند و چهره ساخته‌اند، چهره سازی کرده‌اند و چهره‌های ساخته‌گی را عَلَم کرده‌اند، چهره‌های ساخته‌گی را روی صحنه برده‌اند، صحنه‌سازی کرده‌اند، با ادبیاتِ ما، با شعرِ ما، بازی کرده‌اند.

 [ادامه]

دو شعر از علیرضا محولاتی

 شبیه ِعکس‌هایی که بوده نبود

باور نمی‌کنی لیلی

شعری از فرهاد اکبرزاده

               [ادامه]

دو شعر از تیرداد راد

 ( ... )

دارغوزستان!              

دو شعر از رباب محب

باقی هیچ

 رفته بودی باد بخری              

دو شعر از مهدی مرادی

به آن‌ها می‌گویم

کلید      

چهار شعر از علیرضا سیف‌الدینی

جهان-ریختن

عکس

ازفکر پرواز خسته‌ام

اسم ِاوعجیب است(۱)

 چراغ مهتابی سقف

فرهنگ کسرائی

پرستار که به طرفِ در رفت، چشمهایم را با خودش برد به خطِ شورتش، که از زیر روپوشش پیدا بود.    [ادامه]

     وادامه‌ی آفریقا موهایت را سیاه نمی‌کرد     

 آرش قربانی

وقتی شماره‌ی پلیسی را بگیری و تکرار کنی :

      چشم‌هایم را پوستری در خیابان ربود           [ادامه]

ساختار و معنا

  منصور کوشان

آن‌چه در نمایش‌نامه‌های بعد از دوران رمانتیسم و ناتورالیسم قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم دیده می‌شود، گرایش نویسنده به‌نمایش واقعیت است: ارایه‌ی زندگی‌ی روزمره‌ی دوران خود ... [ادامه]

 پست مدرنيسم : بازنويسی سلطه

امين قضایی

«تنها خداي خوب خداي مرده است»    [ادامه]

چهار شعر از تس گالاگر

 پچواک: محسن فتحی‌زاده

 UN EXTRAÑO

انگور آبی

دست از شعر گفتن می‌كشم

آ‎ره

دو شعر از بهروز ظفری

۱

٢

دو شعر از مودب میرعلایی

می‌خوابانیم

بی‌نام

سه شعر از آرین داینکر

 پچواکِ امیرحسین افراسیابی

درباره‌ی شعر آرین داینکر / امیرحسین افراسیابی

آب‌نبات جادویی

بی‌عنوان

چرا که