هرکه فاضل‌تر دورتر از مقصود. هرچند فکرش غامض‌تر، دورترست. این کار ِ دل است، کار ِ پیشانی نیست. ی

از عهد خردگی این داعی را واقعه‌ای عجب افتاده بود، کس از حال داعی واقف نی، پدر من از من واقف نی، می‌گفت: تو اولا" دیوانه نیستی، نمی‌دانم چه روش داری، تربیت ِ ریاضت هم نیست، و فلان نیست..گفتم: یک سخن از من بشنو، تا با من چنانی که خایه‌ی بط را زیر مرغ خانگی نهادند، پرورد و بط بچه‌گان برون آورد، بط بچه‌گان تَرَک شدند، با مادر به لب جو آمدند، در آب درآمدند. مادرشان مرغ خانه‌گی است، لب جو می‌رود، امکان ِ درآمدن در آب نی. اکنون ای پدر! من دریا می‌بینم مرکب من شده است، و وطن و حال من اینست. اگر تو از منی یا من از توام، درآ در این دریا، و اگر نه، برو بر ِ مرغان ِ خانه‌گی. و این ترا آویختن است. ی